روزگار تلخ
چهارشنبه, ۹ بهمن ۱۴۰۴، ۱۰:۳۵ ق.ظ
هر چند روز یکبار ده دقیقه به اینترنت وصل میشوم و همین ده دقیقه کافیست که برای چند روز در چاه غم و بغض و خشم فرو بروم.
مثل مادر فرزند مرده ای که بر سر قبر فرزندش ضجه میزند، گوشی موبایل را در دست میگیرم و اشکهایم سرازیر میشود. به تلخی گریه میکنم. کارم از بغض در گلو و فرو خوردن بغض گذشته است. بر بدبختی و فلاکت خاورمیانه ای بودنمان گریه میکنم. بر اینهمه خشونت و اینهمه قساوت گریه میکنم. بر اینهمه بی پناهی مردم گریه میکنم. عمری بر مدارا و تساهل و تسامح گذشت و نتیجه اش خشونتی شد که در تاریخ بشریت بیسابقه است. تلخ است. بینهایت تلخ است.
تف بر شما که برایمان هیچ راهی باقی نگذاشتید، باشد که در قعر جهنم دنیوی و اخروی فرو بروید. سیاهی روزگار بر شما که داغ بر روی داغ بر دلهایمان گذاشتید.
افسوس که چنان ویران کردند و بردند و چپاول کردند و کشتند که حتی پس از نابودیشون، سالها زمان میبره مملکت دوباره سرپا بشه